PUPPY BLUES
"‘Puppy Blues’ verwijst naar gevoelens van overweldiging, angst, stress en zelfs spijt die sommige mensen ervaren nadat ze een nieuwe puppy thuis hebben gebracht. Het is een veelvoorkomend fenomeen waarbij de werkelijkheid van de zorg voor een puppy, met zijn eisen en uitdagingen, in conflict komt met de aanvankelijke opwinding en idealistische verwachtingen. Deze gevoelens kunnen zich uiten in depressie, uitputting en frustratie."
Soms durf ik bijna niet te zeggen dat het er nu echt is.
Een huis met een tuin die ruikt naar toekomst.
Een liefde die blijft.
En vanochtend, zo ineens, kleine poten op het gras.
Alles waar ik zo lang van droomde,
zonder zeker te weten of het ooit zou komen.
Het is er nu.
Een plasje.
Midden in de kamer,
midden op mijn geduld...
Ik dacht dat ik me alleen maar blij zou voelen.
Maar alles is ineens anders.
Hij houdt hem vast alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen.
En kijkt naar buiten alsof daar het antwoord ligt.
We hebben boeken gelezen.
YouTube-video’s gekeken.
Maar niets bereidt je voor op een wezentje
dat poept, piept en huilt…
tegelijk.
We zijn nu officieel ouders.
Alleen dan van iets met piranha tanden.
We zitten samen op de bank,
maar het voelt alsof we naar verschillende films kijken.
Jij bent bang dat je je vrijheid kwijtraakt.
Dat je leven nooit meer wordt zoals het was.
Ik probeer jou niet kwijt te raken.
Jij denkt: dit is het einde van iets.
Ik denk: misschien begint het gewoon even anders.
Ik zeg dat het beter wordt.
Dat je zult wennen.
Ik hoop dat ik gelijk heb.
Jij ligt beneden op de grond,
met je rug naar hem toe.
Je scrollt.
Alsof je daar iets vindt wat hier even niet lukt.
Ik lig al boven op bed,
luister naar de stilte die geen stilte is.
We doen ons best. Allebei.
Het huis slaapt.
De pup. Jij. Misschien ik ook, straks.
Boven de gevel hangt de maan,
alsof zelfs zij even toekijkt.
Morgen doen we het gewoon weer.
Misschien iets beter.
Misschien even slecht.
Maar samen.
