HET EERSTE WAT IK ZAG...

Het eerste wat ik zag toen mijn ogen opengingen, was de kille, met dode bladeren bedekte grond—en het besef dat ik geen idee had hoe ik daar was gekomen.

Met tranen in mijn ogen stond ik een moment later op een zanderig bospad, omringd door schaduwen van de bomen, zonder enig idee welke kant naar veiligheid zou leiden.

Paniek greep mijn keel dicht terwijl ik mij omdraaide en begon te rennen, mijn voeten schampten over natte bladeren, mijn hart bonkte in mijn borst—weg, gewoon weg van deze duistere, dreigende plek.

Terwijl ik rende en mijn blik naar de toppen van de bomen en de bleke ochtendhemel hief, voelde ik voor het eerst een sprankje hoop; tot een schaduw zich tussen de takken bewoog en mijn naam fluisterde.